Als de dood voor Toren C-taferelen

Blendle Klubblad

In aanloop naar ons vijfjarig jubileum, geven we je vijf zondagen een kijkje achter de schermen bij Blendle. Vandaag: het ‘schoolreisje’. Hoe zorgt Blendle dat de medewerkers geen vastgeroeste kantoorklerken worden?

Zeven mannen in een hok; werken op laptopjes totdat je toch écht iets moet eten, samen aan de bezorgmaaltijd, een potje Fifa op de Playstation bij wijze van dessert, en daarna nog even verder werken op de laptops. Laat naar huis – maar wat zou het. Zo zagen de werkdagen eruit, vertelt backend developer Koen Bollen (32). Er was geen HR-afdeling, geen kantine, laat staan een chief happiness officer. Blendle heette nog niet eens Blendle. Het was zoals het voelde: met een groep vrienden aan een projectje werken.

Vijf jaar later werken er ruim negentig mensen bij Blendle – een groep zo groot dat er door een heuse feestcommissie twee keer per jaar iets (een ‘schoolreisje’, een ‘circusfeest’) wordt georganiseerd om elkaar beter te leren kennen. Voor Bollen is het zijn laatste keer. “Vijf jaar lang werkte ik zestig uur per week aan Blendle. Met heel veel liefde”, haast hij zich erbij te zeggen.

 

“Maar ik heb weer zin in eigen projecten.” Hij had nog een tijdje geprobeerd zijn eigen gamestudio ‘ernaast’ te doen. “Maar ik merkte dat ik na mijn werkuren voor Blendle al mijn creatieve energie had opgebruikt.” Met een knikje naar zijn collega’s, vandaag allemaal bij elkaar: “Maar zeker deze groep gave mensen ga ik zo missen.”

Er is een mobiele koffiebar inclusief barista, croissants en brownies; de feestcommissieleden lopen rond met indrukwekkende draaiboeken en zelfs een portofoon. Programma-onderdeel één: in groepjes moeten de medewerkers houten Blendle-logo’s versieren, waarmee ze in de binnenstad van Utrecht op de foto moeten. Via sms – jawel – kregen de medewerkers hun groepsnummer te horen. In opperste concentratie verft ios developer Alem Utemissov (27) de Kazachstaanse vlag op een het logo, vlak naast de vlag brengt clipper Lola Ribbink (21) een grote hoeveelheid glitters aan. Utemissov woonde een paar maanden geleden nog in Kazachstan, en hoewel hij van de meeste collega’s de naam niet eens kent, heeft hij het gevoel in een ‘family’ te zijn beland. “Ze vragen hier zelfs hoe het met je vrouw gaat! Het voelt heel close. In Kazachstan zouden mensen nooit zomaar op hun nieuwe collega afstappen.” Maar wat hij hem nog het meest is opgevallen: “Mensen vertellen hier zomaar hun mening. Ook mijn mening doet ertoe.” Mind changing noemt hij dat inzicht, al gaat het hem nog niet bepaald makkelijk af om ongevraagd zijn zegje te doen.

21 kilometer papier

Na de knutselsessie wordt het hele gezelschap uitgezwaaid door Fahima, die niet met haar achternaam op internet wil. “Geniet van alles!”, roept ze terwijl de groep zich richting bus begeeft. Fahima werkt al twee jaar in het kantoor op Hoog Catharijne als schoonmaakster, en bereidt ook de gezamenlijke lunches voor. Wat men precies doet achter die laptops is haar niet helemaal duidelijk, maar wat ze zeker weet: “Netjes en lief. Ze zijn allemaal lief”, zegt ze met een stralende glimlach.

Even later staan de jonge Blendle-medewerkers in de drukkerij van de Persgroep tegenover de gepensioneerde Ton Wolke (74). Dertig jaar werkte Wolke voor de drukkerij, nu geeft hij rondleidingen langs de enorme hoeveelheden rollen papier – 21 kilometer per rol – en de machtige machines die miljoenen kranten per week uitspugen. De Blendle-medewerkers weten dat niemand van hun generatie het nog in z’n hoofd haalt een abonnement te nemen op een papieren krant, toch is de magie van deze plek er voor hen niet minder om. “Hier werken wij iedere dag mee, toch hadden we dit nog nooit gezien”, bedankt Klöpping na afloop de rondleiders. Hij klinkt oprecht enthousiast als hij zegt: “Je ademt de historie hier!” Wolke en collega’s knikken trots, maar ergens in de Blendle-groep klinkt een zacht gegnuif. Een enkeling ontgaat de tragiek niet.

Zo veel vakantie als je wil

Vraag medewerkers waarom ze bij Blendle werken, en velen noemen het contrast met andere, oude bedrijven om hun punt te verduidelijken. Zoals redactielid Cas Reijnders (28). Een jaar geleden werkte hij nog op de redactie van een regionale krant. “Daar zaten mensen op de redactie die er nog rustig tien jaar zouden blijven zitten. Maar ik wilde een bedrijf dat vooruit wil. Het duurde daar alleen al een paar weken voordat ik een eigen account had – dat zegt alles”, vertelt hij. “Hier gaat alles juist heel snel. Besluit je met je team dat een feature niet goed werkt, dan gooi je hem dezelfde dag uit de app.”

Of neem Bob Brinkman (24), freelance producer van Blendle Audio. Tijdens zijn stage bij de radio-omroep leerde hij “een hele hoop, maar vooral wat het betekent als iemand je baas is”, zegt hij. “Bij Blende ontdekte ik ineens dat je als beginnende freelancer je eigen stem kan hebben.” Letterlijk, Brinkman schrijft zelf de aanbevelingsteksten bij de artikelen en spreekt ze vervolgens zelf in.

Wat backend developer Niels Stevens (30) betreft, zit het hem in de vrijheid die hij bij Blendle krijgt. “Die vind je nergens anders”, zegt hij stellig. Stevens wil niet arrogant doen, maar hij zou ergens anders veel meer kunnen verdienen. Toch werkt hij al drie en een half jaar voor Blendle een eeuwigheid voor startupbegrippen. “Het voelt hier zelfs alsof je eigen baas bent.” In België, waar Stevens woont, is het bijvoorbeeld uit den boze om thuis te werken. “Belachelijk, want eigenlijk zegt een werkgever dan: ik vertrouw jou niet.” Bij Blendle werkt hij vaker thuis dan op kantoor en mag hij zelf bepalen hoeveel vakantiedagen hij opneemt. De vrijheid is groot, de verantwoordelijkheid ook. “Jullie staan zelfs ’s nachts stand by. Dat noem ik nou ultiem hart voor de zaak”, zegt Stevens’ frontend collega Boy van Amstel (34). “Als ze dan naar een feestje gaan, kunnen ze eigenlijk niet drinken. Gaat het alarm, dan moeten ze desnoods de hele nacht achter hun laptop om de problemen op te lossen”, legt van Amstel uit. Stevens, nuchter: “Als de site uit de lucht is, moet iemand het fixen toch? Het gebeurt niet meer zo vaak, vroeger was het twee tot drie keer per week raak”, zegt Stevens. “Vond mijn vriendin niet zo leuk.”

Grazende Shetlandpony op kantoor

Blendle heeft een saladebar, een ziekteverzuimbeleid, ingewikkelde feedbackmatrices om elkaar te beoordelen – heel echt allemaal. Maar o wee als Blendle een ‘bedrijf-bedrijf’ zou worden, waarschuwen medewerkers. Om zich daarvoor te behoeden wordt bijna alles bedekt met een laagje ironie. Het zit hem in de details. Blendle zou bij een bedrijfsuitje nooit zomaar in een bus naar een drukkerij en daarna naar een museum rijden – stél je voor. In de bus moeten de medewerkers op z’n minst tot vervelens toe naar filmpjes van vliegtuigveiligheidsinstructies kijken waarin lustig kattenfilmpjes, Blendle-uitingen en andere inside jokes zijn gemonteerd. In een vorig uitje ging Blendle niet naar het lasergamen, maar werd het hele kantoor omgebouwd tot lasergame-arena. Een echte Shetlandpony in een hoekje van het kantoor laten grazen omdat het thema Wild West is? Waarom niet.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

Er heerst een zekere angst voor Toren C-taferelen, geeft data-analist Mathieu Heruer (26) toe, één van de vijf leden van de feestcommissie. “Daarom vergroten we die typische kantoordingen expres uit. We moesten bijvoorbeeld verplicht bedrijfshulpverleners aanstellen. Daar maken we dan echt een gedoe van. We hingen overal verbanddozen op, en gele hesjes met groot ‘BHV’ erop. In een uitgebreide e-mail wezen we iedereen op de nooduitgangen. Je moet een beetje de draak steken met dat soort dingen.”

Samen met collega Jeroen Amelsbeek (28) bedenkt Heruer dat er raadsels op de wc-deuren moeten, en dat er op de mannentoilet 24/7 veiligheidsinstructies uit een speaker moeten klinken. Ze reiken prijzen uit als volleerde showmasters, struinen Marktplaats af voor gadgets zoals een Rad van Fortuin dat ooit door een hobbyist voor de koning is gemaakt. “Inmiddels stelt niemand er meer vragen over. Als mensen de absurditeit van een situatie inzien, denken ze nu soms zelfs dat wij erachter zitten terwijl dat helemaal niet het geval is.” Wat al die grapjes, gif-jes en filmpjes opleveren? “Gegrinnik. Doorlopend plezier, hoop ik.”

Zijn al die leukigheidjes er niet juist om te zorgen dat iedereen extra hard werkt? Redactielid Cas Reijnders denkt even na. “Ik weet niet of dat het gevolg is. Er wordt wel op gehamerd dat je hier naar je zin moet hebben. Misschien vind ik het dan inderdaad minder erg als ik wat langer doorwerk dan de bedoeling was”, zegt hij. “Maar er wordt ook op je gelet hoor. Om de week hebben we gesprekken over waar we tegenaan lopen.” De werknemers moeten bovendien eigen doelen opstellen. Reijnders: “Het hoeft niet eens over het werk zelf te gaan. Ik wil bijvoorbeeld meer mensen leren kennen bij Blendle en daarin zelf initiatief nemen. Daarom organiseer ik volgende maand een Fifa-toernooi hier. We hebben Playstations op kantoor, maar daar speelt nooit iemand op. Ik heb gehoord dat ze dat vroeger wél deden.”