Een ode aan de mislukkingen

Blendle KlubbladIn aanloop naar ons vijfjarig jubileum, geven we je vijf zondagen een kijkje achter de schermen bij Blendle. Vandaag: een ode aan de mislukkingen. Briljante ideeën die roemloos ten onder gingen.

Bijna vijf jaar lang gooide Blendle aan de lopende band dingen tegen de muur, en keek wat er bleef plakken. Als het plakt, kan het razendsnel gaan: iemand spreekt een artikeltje in, en voor je het weet wordt er een heuse audio-afdeling opgetuigd, compleet met professionele geluidsstudio’s.

Maar wat er in die vijf jaar langs de muur naar beneden droop, belandt roemloos op het kerkhof der mislukte experimenten. Máánden werk waar geen hond meer naar omkijkt, briljante ideeën verbannen tot de krochten van de Macbooks. Een eerbetoon aan het experiment, aan de hand van drie gefaalde projecten.

1. Kuifje op internet

Noortje Habets (27) klikt door haar inbox, helemaal terug naar 2017 – een eeuwigheid. “Ja! Hier staat het”, wijst ze. “Is it ok for you to kill it right now?”, citeert ze zichzelf. Ze lacht hard. Met die droge zin eindigde het dus.

trendingtech

‘Project Tintin’ heette het, verwijzend naar de afkorting van ‘Trending in News’, en knipogend naar journalist en stripheld Kuifje. Kort gezegd probeerde Blendle halverwege 2017 het hele internet te cureren, zodat trending nieuws dat nog niet de kranten en tijdschriften had bereikt, wél al op Blendle te vinden was. Een nogal ambitieus idee dat moest worden teruggebracht tot experiment-proporties: alleen op Android, en alleen met nieuws over tech en economie – de twee onderwerpen die op Blendle het vaakst werden gevolgd.

 

Het idee kwam voort uit Blendles verwoede zoektocht naar manieren om de gebruiker te verleiden steeds opnieuw de app te openen, legt Habets uit, die destijds pas een paar maanden als productmanager bij Blendle werkte. “De selectie Premiumartikelen verscheen maar één keer per dag en veranderde daarna niet meer. Niet bepaald breaking. Het moest newsier, dachten we. Zo van: als je wil weten wat er is gebeurd in de wereld, open je Blendle, daar vind je alles wat je nodig hebt.”

 

De oplossing: Reddit. Habets grinnikt. “We wilden nieuws van internet Blendle binnenhalen. Daarvoor misbruikten we Reddit, want dat is een vergaarbak van gecategoriseerde artikelen, die we handig konden koppelen aan onze eigen onderwerpen.” De Blendle-gebruiker die is geïnteresseerd in ‘tech’, vond zo gedurende de dag tussen zijn Blendle-artikelen ineens allerlei andere technologische nieuwtjes. Wie erop klikte, werd meteen doorgestuurd naar de website waarnaar Reddit verwees.

Klinkt als een topidee? Habets: “Slechts 2,5 procent klikte erop.” De kwaliteit van de artikelen liet te wensen over – ‘trending’ blijkt geen synoniem voor ‘goed’ – en de selectie was vaak nogal random. Toch bleef ‘Kuifje’ nog een poosje in de lucht. “Wij stoomden gewoon verder naar het volgende project, en doorrrr. Zo ging dat wel vaker.” Totdat Habets – “na een paar weken besef je: het staat er nog steeds!” – zelf de stekker eruit trok. Niemand was er rouwig om.

 

Niet veel later deed de audioshow wat ‘Kuifje’ wilde: de gebruiker bijpraten. Ook op andere plekken in de app kan de redactie nu gedurende de dag nieuwe artikelen aanvullen. Niet met random internetnieuws, maar met stukken uit Blendle.

2. De app van een half miljoen

whitelabel2Hij wil niemand voor de borst stoten, maar zeg nou zelf: die krantenapps van een paar jaar geleden, die ‘sloegen toch nergens op’? Wil je je krant lezen op je smartphone, moet je gaan pielen met pdf’s. “Dus wij maakten een white label app: een soort generieke app die iedere krant kan gebruiken, we hoefden alleen het logo, de kleuren, en het lettertype aan te passen”, vertelt Head of Business Development Huibert Scholtens (31). Samen met een iOS- en een Androidteam werkte hij er zo’n anderhalf jaar aan.

Het was een supergoed idee, dat vindt hij nog steeds. “Het wérkte ook. Het werkte fantastisch mooi. Veel beter dan alles wat er toen aan apps beschikbaar was.” Er waren echter wat ‘details’ die Blendle op z’n zachtst gezegd had onderschat. “De meeste uitgevers hadden al een eigen app. Om de nieuwe te introduceren waren er twee opties: óf de uitgever vraagt alle gebruikers om een nieuwe app te downloaden – maar met zo’n actie raak je vaak gebruikers kwijt. Óf wij moesten de oude app van de uitgever overnemen en die updaten. Blendle zou dan toegang krijgen tot een hoop bedrijfsinformatie van de kranten.” Beide scenario’s vonden de uitgevers niet bepaald aantrekkelijk.

 

Een ander gevoelig puntje: via de app zouden de krantenabonnees automatisch Blendle-lezers worden. Ze merkten het zelf niet, maar in de app zouden ze de artikelen van hun krant voortaan via Blendle lezen. Scholtens: “Dat was precies waarom we die app maakten! Meer gebruikers voor Blendle, en een manier om uitgevers aan ons te binden. Het leek allemaal acceptabel toen we begonnen, maar toen de handtekeningen van uitgevers gezet moesten worden, bleken het show stoppers.”

 

Toch kwam de app er. Vrij Nederland had hem vier maanden lang, die van het Duitse PM-Maga-zin bestond een paar weken, de versie voor de Volkskrant was bijna af. Ondertussen kwamen de Blendle-ontwikkelaars nauwelijks nog aan Blende zelf toe, omdat er steeds nieuwe white labelklusjes opdoken. “Het project kostte te veel tijd, het had geen commercieel doel – we boden het onder de kostprijs aan – en de uitgevers zaten er niet eens op te wachten.” Blendle had er een half miljoen in geïnvesteerd, maar de enige juiste beslissing die restte, was het project de nek om te draaien, zegt Scholtens.

Eind 2016 ‘vierde’ hij samen met de ontwikkelaars de ‘begrafenis’. “Een etentje hier in Utrecht. Er werd die avond heel hard gedronken, ja”, vertelt Scholtens met een stralende glimlach. “Maar er is niks kapotgegooid ofzo, hoor.”

whitelabel

Kort daarna ging het team, acht man in totaal, een week lang in een huisje zitten om te kunnen werken aan de eigen Premium-app. Scholtens: “‘Focus’ luidt de les van dit verhaal. Er liggen nog wel twintig ideeën als het white labelproject – verleidelijk, maar het zijn bijzaken.”

3. Geef mij maar een Amsterdamse nieuwsbrief

Héél misschien kwam het doordat Jeroen Amelsbeek (28) zelf groot fan is van zijn woonplaats Amsterdam. Het experiment droeg de illustere naam Obsessions, het plan was een thematische nieuwsbrief te maken. Maar waarover? “Een onderwerp dat een grote groep aanspreekt, waarover je niet uitgesproken raakt, en waarvan zelfs de die hardfans nog niet alles al weten”, vat Head of Content Amelsbeek de criteria samen. “Amsterdam dus! Je woont er, je hebt er gewoond, of je weet waar het ligt.” Het was bovendien een veel gebezigde zoekterm op Blendle, en relatief veel gebruikers hadden een Blendle-alert van ‘Amsterdam’ ingesteld.

header

Amelsbeek had er zin in. Hij knutselde eigenhandig een logo waarin hij de drie kruisjes van het stadswapen verwerkte (“onwijs leuk dus” ), hij selecteerde een achtergrondverhaal over toeristen, een stuk over de Noord-Zuidlijn en uiteraard over Ajax, en reeg de boel aaneen met hier en daar een woordgrap. Tot slot verzon hij de servicerubriek ‘Verder binnen de Ring’ met zelf verzamelde tips over wat er te doen is in Amsterdam.

 

Eerst het goeie nieuws: de testgebruikers klikten massaal op Amelsbeeks tips – jammer alleen dat die naar websites buiten Blendle leidden. Het slechte nieuws: er was nauwelijks interesse voor de artikelen. Toch zette Amelsbeek de week erna vol goede moed samen met de redactie opnieuw een Amsterdamse brief in elkaar, waarin hij ook nog de nieuwe rubriek ‘Amsterdammer van de Week’ introduceerde. De click rate was zo mogelijk nog belabberder. “Volgens mij hadden welgeteld vijf mensen een artikel aangeklikt – en ik sluit niet uit dat ik het zelf was op verschillende computers”, vertelt Amelsbeek. “Maar de servicerubriek deed het weer fantastisch!”

 

Aldus ging de Amsterdamse brief roemloos ten onder. “Het grappige is: een paar maanden later ontstond de Blendle Boekenbrief. Daar werkt het wél. Die brief heeft nu dik achtduizend abonnees, en een heel hoge click rate. Aan dat onderwerp hadden we niet eerder gedacht, aangezien geen enkele gebruiker natuurlijk op ‘boeken’ zoekt. Boeken bleken een verborgen obsessie.”