Hoe Blendle de podcastwereld gaat veroveren

Blendle Klubblad

In aanloop naar ons vijfjarig jubileum, geven we je vijf zondagen een kijkje achter de schermen bij Blendle. Vandaag: de podcastplannen. Luisteren wordt de gouden standaard bij Blendle.

 

Jos Kuijer
Foto: Dalessi Fotografie

Jos Kuijer (64) dacht dat audio zijn langste tijd wel gehad had. Ooit begonnen als nieuwslezer bij Radio Noordzee – één week op, één week af, vier mijl van de kust omdat commerciële radio begin jaren ’70 nog niet was toegestaan – had hij jarenlang als sportverslaggever en presentator trouwe luisteraars toegesproken. Maar de afgelopen vijftien jaar zag hij het bergafwaarts gaan: luistercijfers kelderden, de verdiensten trouwens ook. Ieder uur een nieuwsbulletin uitspreken, soms letterlijk dezelfde tekst als een uur geleden – misschien was het niet meer van deze tijd, dacht hij.

Maar kijk hem zitten, in het Blendle-kantoor waar alle andere medewerkers zo’n veertig jaar jonger zijn. Drie keer per week schuift hij hier achter de microfoon, opnieuw om journalistiek naar de luisteraars te brengen. “Ik was echt verbaasd dat audio weer populair werd”, zegt hij met zijn kenmerkende zware stem.

Voor Blendle-baas Alexander Klöpping (32) is het heel logisch. “Als mensen hun krantenabonnement opzeggen, is ‘geen tijd’ de meest gehoorde reden. Maar wat blijkt: ze hebben wél tijd om te luisteren.” Wat begon als een uitprobeersel, een extra service, groeide zo uit tot de nieuwe bedrijfsstrategie van Blendle: audio. Of laten we het podcast noemen, de weinig sexy naam waarmee ‘audio on demand’ doorgaans wordt aangeduid. Zo spannend, nieuw en onontgonnen als het voor Jos Kuijer moet hebben gevoeld als piraat-radiomaker op zee, zo ongeveer voelt het nu voor Klöpping. Nee, stérker nog. “Het is een totaal onontgonnen gebied, en je voelt aan alles: we staan aan het begin van iets heel groots. Ik denk dat nog veel meer mensen gaan luisteren dan er nu doen. Dit is een waanzinnige kans voor journalisten!”

De duivel
Klöpping ziet zoveel mogelijkheden dat hij er onrustig van wordt. “Om te beginnen kun je niet vinden wat je zoekt. Podcasts doorzoeken voelt als het web vóórdat Google er was.” Zoiets vindt Klöpping dus ‘bizar’. Spotify weet met ‘Discover Weekly’ toch ook haast angstaanjagend nauwkeurig te vertellen welke nummers je leuk gaat vinden? Waarom is zoiets er niet voor podcasts? “Dat is toevallig precies wat Blendle al doet voor artikelen”, zegt Klöpping grijzend. “We bevelen je de verhalen aan die aansluiten bij je voorkeuren en behoeften.” Toegegeven, ook op Twitter, Facebook, Google News, Apple News worden gebruikers gewezen op artikelen die mogelijk interessant voor hen zijn om te lezen. “Maar waar ga je heen als je voor jou relevante dingen zoekt om te ​luisteren?” ​Triomfantelijk: “Daar is een veel groter gat te vullen.”

Ondertussen ziet Klöpping voor zijn neus gebeuren hoe met podcasts ‘precies dezelfde fouten worden gemaakt als met kranten in de jaren ’90’ – ook dat maakt hem onrustig. “Ze gooien alles gewoon gratis online!” Met andere woorden: de inkomsten moeten uit advertenties komen. Het bizarre is volgens Klöpping dat ‘gratis’ bij podcasts nu de enige optie is – op enkele uitzonderingen na die wat proberen met donaties. “Maar ik denk dat ​juist​ voor podcasts mensen in hoge mate bereid zijn te betalen. Waarom proberen we dat niet eerst uit, in plaats van die mensen nu gratis spullen uit te delen? En dan zeker straks als het te laat is ineens proberen alsnog een betaalmodel in te voeren? Waaróm mensen, waaróm?”

Alexander Klöpping
Foto: Dalessi Fotografie

Zelf werkt Klöpping er met zijn eigen podcast overigens – bij gebrek aan andere opties – aan mee. Dat wil zeggen: hij laat zijn vriend Ernst Jan Pfauth het vuile werk opknappen. Voorafgaand aan het uur ‘geouwehoer over media’ waaruit hun podcast bestaat, krijgen luisteraars een door Pfauth voorgelezen tekst te horen waarin hij ze namens KPN vraagt of ze een of andere

ondernemerscheck al hebben gedaan. Klöpping: “De meest ongemakkelijke tekst op aarde! Natuurlijk hypertwijfelachtig dat Ernst dat opleest.” Maar ja, een ‘host read ad’ betaalt nu eenmaal beter. “Zelf zou ik zoiets ​never​ nooit voorlezen. Het is een knieval om geld te verdienen: je verpakt een advertentie als iets wat objectief is. Advertenties zijn de duivel. Die gaan in de kern niet samen met journalistiek. Iedereen die zegt dat dat wel zo is, die liegt of is gek.”

Blendle, voor al je audio (behalve muziek)
Genoeg getierd, tijd voor actie. Want voor al die tekortkomingen kan Blendle uitkomst bieden, meent Klöpping. Zijn toekomstbeeld: “Je gaat naar buiten, je doet je oortjes in, en bedenkt: wil ik muziek, of geen muziek? Als ‘geen muziek’ het antwoord is, open je de Blendle-app. Omdat je zeker weet dat je daar álles kunt luisteren wat voor jou op dat moment relevant is.”

De eerste stappen daartoe nam Blendle al meer dan een jaar geleden, met de introductie van Blendle Audio, dat achteraf beter Blendle Podcast had kunnen heten. De ‘audio-afdeling’ begon met een redacteur in een slecht geïsoleerd belhok die artikelen insprak in een opname-apparaatje, en groeide binnen ​no time​ uit tot een professionele audiostudio met een klein legertje studenten Journalistiek als ‘nieuwslezers’. ‘Jong en fris’ moest het stemgeluid van Blendle klinken, maar al gauw constateerde de redactie dat enige radio-ervaring toch ook best handig is.

Jos Kuijer, de ex-piraat-radiomaker, had zelf zijn diensten aangeboden. In een kritische beschouwing over Blendle Audio had hij de woorden ‘gravitas’ en ‘autoriteit’ voorbij zien komen, althans het gebrek daaraan, en Kuijer had zichzelf geroepen gevoeld. Met zijn lage stem kwam hij de toon verzwaren. De andere stemmen zagen hem streepjes zetten in de tekst voor de juiste ademhalingsmomenten, hij leerde ze trucjes om niet te struikelen over de woorden. Toch was ook voor hem het werk deels nieuw: “Deze teksten zijn oorspronkelijk bedoeld om te lezen, niet om te luisteren”, zegt hij in de enigszins benauwde opnamestudio, net klaar met het voorlezen van een stuk over babyfotografie. “Dat is wezenlijk anders dan bij radio. Het is daarom extra belangrijk dat de voorlezer een eigen dimensie toevoegt. Versnellen, vertragen, soms een pesterig toontje – het is noodzakelijk om de luisteraar erbij te houden.”

Verhaaltje voor het slapengaan
Blendle stelde een ochtendshow samen met ‘alles wat je nodig hebt voor een goed begin van de dag’, een middagshow met verhalen om bij ‘uit te puffen’, en sinds kort is er ook ‘Blendle Bedtime Stories’ met een feelgoodverhaal voor het slapengaan – allemaal bedoeld om de luisteraars, die letterlijk bij hun naam worden aangesproken, precies dát aan te reiken waar zij op dat moment van de dag behoefte aan hebben. Het moet nog veel persoonlijker, zegt Klöpping. “De volgende stap is een podcast met verhalen over een onderwerp naar jouw keuze.”

Opvallend genoeg vinden de uitgevers het geen probleem dat Blendle – met hún materiaal – audio-experimenten uitvoert. De rol van Blendle als samensteller van pakketten bleek in het verleden een gevoelig puntje: het was de voornaamste reden dat NRC besloot met Blendle te stoppen. Maar in het geval van Blendles audioproducties blijken uitgevers zich minder zorgen te maken. “Zij zien audio niet als hun primaire product, dus krijgen we ineens veel meer vrijheid”, vertelt Klöpping.

En waarom zou Blendle het dan houden bij enkel een voorleesstem? “Als de uitgevers dat willen, kunnen we die audioverhalen nog veel rijker maken, bijvoorbeeld met stukjes interview die de journalist heeft opgenomen, en geluidsfragmenten van de locatie. Ik hoop dat journalisten op den duur zelf naar Blendle toekomen met hun audioverhaal, of met de vraag hoe we samen de beste audioversie van hun verhaal kunnen maken.”

Ziel verkopen

Als Blendle hét platform voor podcast wil worden, lukt dat natuurlijk niet door enkel krantenartikelen naar audio te vertalen. Klöpping: “Dat is nou het mooie van podcasts: ze zijn van niemand. Iedere podcast die ooit is gemaakt, kunnen wij dus op Blendle laten horen.” Precies dat is Klöpping van plan. “Ik ben ervan overtuigd dat podcastluisteraars veel relevantere dingen zouden kunnen luisteren als ze dat via Blendle doen. In eerste instantie neem je het Blendle-abonnement natuurlijk voor de artikelen, al die andere podcasts krijg je er dan gratis bij. Onze voorsprong ten opzichte van andere podcastsplatforms is dat we iedere dag opnieuw duizenden goeie verhalen krijgen van uitgevers én dat we al een abonnementsstructuur hebben.”

Op den duur wil Blendle daarnaast exclusieve podcasts gaan aanbieden. “Podcastmakers kunnen ervoor kiezen hun programma niet gratis online te gooien, maar alleen via Blendle aan te bieden. Dan betalen wij ze vanuit het abonnement, net zoals we dat nu al doen met uitgevers, en hoeven ze niet hun ziel te verkopen aan adverteerders.” Hij gaat nog maar eens verzitten, alsof de onrust hem letterlijk parten speelt. “Ons doel is echt niet een podcastproductiebedrijf te worden, maar ik wil dat vliegwiel gewoon starten. Als uitgevers het niet doen, dan doen wij het wel.”

‘Hé hallo! Wij zijn er ook nog met onze principes!’

Blendle Klubblad

In aanloop naar ons vijfjarig jubileum, geven we je vijf zondagen een kijkje achter de schermen bij Blendle. Vandaag: hoe maken we je nieuwsbrief? Over samenwerking en strijd tussen mens, machine en de mysterieuze Nelson.

Ze zijn de poortwachters van je ochtendnieuws en ze zijn met z’n elven. Anne, Georgia, Tjeerd, Anouk, Anna, Bram, Cas, Thijs, Kim, Heleen, Laurens – soms versterkt door de mysterieuze Nelson, waarover later meer. Ze hebben een streng deurbeleid. Ze lezen – in ploegen – zo ongeveer de klok rond, vooral avonds en ’s nachts wanneer de kranten van de volgende dag bij hen zijn binnengekomen. Als zij een artikel prut vinden, zul jij dat verhaal nooit onder ogen krijgen in de nieuwsbrief.

Twee keer per dag vergaderen ze erover, niet zelden mondt zo’n overleg uit in verhitte discussies. Met een argument als ‘het gaat over Uber, dat vindt iedereen nou eenmaal leuk’ kom je niet weg, verzekert (eind)redacteur Kim Einder (29). “Je moet de rest echt met inhoudelijke argumenten overtuigen dat het een vet verhaal is.” 

Wesley en Yolanthe

Ze kiezen er vijftig per dag, die noemen ze ‘picks’. Een paar daarvan worden uitverkoren tot must reads. “Soms moet iedereen gewoon iets lezen over Trump of Syrië”, zegt Einder stellig. “Omdat dat belangrijk is.” Zo kan het gebeuren dat ze je een mail sturen met de aansporing: ‘Doe eens gek en lees wél iets over de waterschappen.’ De poortwachters weten heus wel dat het onderwerp de lezers geen klap interesseert, schrijven ze onderaan in de mail, maar met de waterschapsverkiezingen voor de deur willen ze de lezers ‘een klein beetje opvoeden’.

Subjectief? “We proberen neutraal te zijn. We leggen onze mening niet op, maar we willen wél een democratie die goed functioneert. Daar heb je goede journalistiek voor nodig”, legt Einder uit. Eens in de zoveel tijd keert weer het commentaar terug dat Blendle te links (en te wit) zou zijn. “Het makkelijkste tegenargument luidt: Kijk wat de media schrijven. De meeste zijn niet bepaald pro-Trump en pro-Brexit.” Toch doen de redactieleden hun best ook tegengeluid te ‘picken’. “Elsevier had bijvoorbeeld een opiniestuk tegen klimaatspijbelaars. Een heel zuur verhaal, maar wel goed onderbouwd. Het maakt dan niet uit dat Kim Einder het toevallig fantastisch vindt wat die kinderen allemaal hebben opgezet. Zo’n Elsevierverhaal komt juist in de nieuwsbrief.”

Om door de redactie ‘gepickt’ te worden moet een artikel dus goede journalistiek bevatten – een uiterst kritisch interview, een doorwrocht onderzoek, een heldere analyse. “Maar we kiezen ook artikelen die journalistiek niet zo sterk zijn, maar wél heel opvallend”, zegt Einder. “Een verkrachter die samen met zijn slachtoffer een boek schrijft. Dat je denkt: what the fuck.” Tot slot zoekt de redactie naar artikelen die herkenbaar of gewoon ‘lekker’ zijn. “Entertainment, ja. Uiteraard pick ik een verhaal over de scheiding van Wesley en Yolanthe. Maar dan wel het allerbeste stuk hè!” Einder grinnikt. “Voor zover dat kan uit de roddelbladen.”

De must reads krijgt iedere Blendle-gebruiker voorgeschoteld – gemiddeld een stuk of vier per dag, maar in theorie kunnen het er ook twaalf zijn of slechts één. De overige ‘gepickte’ artikelen belanden in een poule. Tot zover de macht van het elfkoppige uitsmijtersteam.

De machine beslist

Daarna is het aan die andere macht: het Algoritme, ook wel bekend als ‘Het Systeem’ (en vroeger, niemand weet waarom, noemde iedereen het Kevin). Het Systeem kiest per gebruiker de best passende artikelen uit de poule: je vriendin krijgt dus een andere selectie voorgeschoteld dan jij. Om te berekenen hoe goed een artikel bij je past, kijkt het algoritme naar je leesgedrag, vertelt Jasper Oosterman (33), één van de datawetenschappers achter Het Systeem. Blendle onthoudt op welke artikelen je klikt: welke onderwerpen je vaak leest, uit welke krant, van welke auteur. Op die voorkeuren stemt het Systeem de selectie uit de poule af. “We nemen ook mee wat gebruikers niet willen. Als ze bij een column van Sylvia Witteman vaak drukken op de ‘dit is niets voor mij’-knop, berekent het Systeem de volgende keer een lagere score bij zo’n gepickte column”, legt Oosterman uit.

Om de artikelen te kunnen matchen met de gebruikers, moet het Systeem niet alleen de voorkeuren van de gebruikers kennen, maar ook de kenmerken van de artikelen. Daarom hangt ‘ie  labels aan alle 1500 artikelen die dagelijks voorbijkomen. Zo’n label bevat bijvoorbeeld de auteursnaam, of de lengte van een artikel, maar ook ingewikkelder zaken zoals genre of onderwerp. “Het systeem weet zoiets niet uit zichzelf. We moeten hem leren te bedenken waar een artikel bijvoorbeeld over gaat”, zegt Oosterman. De redactieleden helpen het Systeem daarbij. Einder tegen Oosterman: “Hoe goed het systeem ook is – complimenten – de redactie moet een hoop corrigeren. Hij vindt het bijvoorbeeld lastig om hoofdonderwerpen van bijzaken te onderscheiden.”

Maar ook medewerkers van vlees en bloed hebben zo hun beperkingen. “Tijdgebrek”, zegt Oosterman. “Ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat de redactie dagelijks zo’n tweehonderd verhalen mist die wél heel interessant zijn.” Daarom leert het algoritme nu de keuzes van de redactie na te bootsen. “Sinds kort brengen we iedere week een mini-editie uit: drie oude, tijdloze artikelen over één onderwerp, bijvoorbeeld jaloezie. Die stukken vist het algoritme zélf uit ons archief van zo’n 10 miljoen artikelen – alles wat sinds 2014 is verschenen.” Ook in dit geval controleert de redactie het Systeem: dat het niet drie verhalen zijn over omgaan met een jaloerse ex, bijvoorbeeld. “Wel super coherent!”, zegt Oosterman triomfantelijk. Einder, droog: “Tegenwoordig is ‘ie er wat beter in, maar het was een hele bevalling.”

Een mooie samenwerking tussen mens en machine – of is ‘strijd’ een betere benaming? “We zien ze niet als de vijand, nee”, zegt Einder met een knikje naar Oosterman. “Maar soms vraag je je wel af wat die gasten aan het doen zijn. Dan horen wij op de redactie dat er weer iets is geautomatiseerd: ‘Hé, hallo! Wij zijn er ook nog met onze journalistieke principes!” Zo was er het ‘experimentje’ om een aantal nieuwsbriefartikelen niet door de redactie, maar rechtstreeks door het Systeem te laten kiezen. “Het ging een paar keer goed”, zegt Oosterman voorzichtig. Einder: “Het was geen succes.” Oosterman: “Het ging dus ook wel eens mis. Dan stonden er slechte artikelen in de nieuwsbrief. De redactieleden waren het daar totaal niet mee eens, maar hun namen stonden onderaan die brief.” Met een stralende glimlach: “Dat was niet zo goed voor de relatie tussen data en redactie.”

Nelson op het nachtkastje

Inmiddels is alles weer koek en ei tussen mens en machine. De poortwachters van vlees en bloed hebben weer het alleenrecht over het picks. “Het is grappig”, zegt Einder tegen Oosterman. “Wij vinden ons werk onmisbaar, en jullie vinden dat ook van jullie werk. Maar we kunnen ook niet zonder elkaar. Zonder jullie zouden wij maar één standaard nieuwsbrief kunnen maken, we zouden niet kunnen personaliseren. En jullie zouden nergens zijn zonder redactieleden die de artikelen uitkiezen.” Ook niet als het Systeem nog een tijdje doorleert en heel slim wordt? Einder, resoluut: “Nee, want dan heb je geen verrassingsfactor meer.” Oosterman knikt. “Op basis van de data zou het Systeem nooit een waterschapsverhaal kiezen, want hij weet dat er op dat onderwerp niet geklikt wordt. Ook een Wes&Yo-artikel zou er bij het Systeem niet door komen, want hij heeft van de redacteuren geleerd dat dat geen serieuze journalistiek is.”

Vandaar dus al die namen onderaan de nieuwsbrief: allemaal van redactieleden van vlees en bloed. En soms van Nelson de Nokia. “Dat is de paniektelefoon van de redactie die per toerbeurt bij één van ons op het nachtkastje ligt”, vertelt Einder. “De redactie zet ’s nachts de nieuwsbrief al grotendeels klaar, één redactielid staat om vijf uur ’s ochtends op om hem af te ronden en op de verzend-knop te drukken. Maar soms gaat er wat fout: een krant verschijnt bijvoorbeeld ineens niet in Blendle. Dan is er paniek, en bel je naar Nelson de Nokia. Degene met de Nelson pakt dan in alle vroegte zijn laptop in bed en helpt mee. ‘Nelson’ onderaan de nieuwsbrief betekent: Shit hit the fan, maar we hebben het samen toch maar weer gefixt. Hier is ook vandaag gewoon weer je nieuwsbrief.” 

Een ode aan de mislukkingen

Blendle KlubbladIn aanloop naar ons vijfjarig jubileum, geven we je vijf zondagen een kijkje achter de schermen bij Blendle. Vandaag: een ode aan de mislukkingen. Briljante ideeën die roemloos ten onder gingen.

Bijna vijf jaar lang gooide Blendle aan de lopende band dingen tegen de muur, en keek wat er bleef plakken. Als het plakt, kan het razendsnel gaan: iemand spreekt een artikeltje in, en voor je het weet wordt er een heuse audio-afdeling opgetuigd, compleet met professionele geluidsstudio’s.

Maar wat er in die vijf jaar langs de muur naar beneden droop, belandt roemloos op het kerkhof der mislukte experimenten. Máánden werk waar geen hond meer naar omkijkt, briljante ideeën verbannen tot de krochten van de Macbooks. Een eerbetoon aan het experiment, aan de hand van drie gefaalde projecten.

1. Kuifje op internet

Noortje Habets (27) klikt door haar inbox, helemaal terug naar 2017 – een eeuwigheid. “Ja! Hier staat het”, wijst ze. “Is it ok for you to kill it right now?”, citeert ze zichzelf. Ze lacht hard. Met die droge zin eindigde het dus.

trendingtech

‘Project Tintin’ heette het, verwijzend naar de afkorting van ‘Trending in News’, en knipogend naar journalist en stripheld Kuifje. Kort gezegd probeerde Blendle halverwege 2017 het hele internet te cureren, zodat trending nieuws dat nog niet de kranten en tijdschriften had bereikt, wél al op Blendle te vinden was. Een nogal ambitieus idee dat moest worden teruggebracht tot experiment-proporties: alleen op Android, en alleen met nieuws over tech en economie – de twee onderwerpen die op Blendle het vaakst werden gevolgd.

 

Het idee kwam voort uit Blendles verwoede zoektocht naar manieren om de gebruiker te verleiden steeds opnieuw de app te openen, legt Habets uit, die destijds pas een paar maanden als productmanager bij Blendle werkte. “De selectie Premiumartikelen verscheen maar één keer per dag en veranderde daarna niet meer. Niet bepaald breaking. Het moest newsier, dachten we. Zo van: als je wil weten wat er is gebeurd in de wereld, open je Blendle, daar vind je alles wat je nodig hebt.”

 

De oplossing: Reddit. Habets grinnikt. “We wilden nieuws van internet Blendle binnenhalen. Daarvoor misbruikten we Reddit, want dat is een vergaarbak van gecategoriseerde artikelen, die we handig konden koppelen aan onze eigen onderwerpen.” De Blendle-gebruiker die is geïnteresseerd in ‘tech’, vond zo gedurende de dag tussen zijn Blendle-artikelen ineens allerlei andere technologische nieuwtjes. Wie erop klikte, werd meteen doorgestuurd naar de website waarnaar Reddit verwees.

Klinkt als een topidee? Habets: “Slechts 2,5 procent klikte erop.” De kwaliteit van de artikelen liet te wensen over – ‘trending’ blijkt geen synoniem voor ‘goed’ – en de selectie was vaak nogal random. Toch bleef ‘Kuifje’ nog een poosje in de lucht. “Wij stoomden gewoon verder naar het volgende project, en doorrrr. Zo ging dat wel vaker.” Totdat Habets – “na een paar weken besef je: het staat er nog steeds!” – zelf de stekker eruit trok. Niemand was er rouwig om.

 

Niet veel later deed de audioshow wat ‘Kuifje’ wilde: de gebruiker bijpraten. Ook op andere plekken in de app kan de redactie nu gedurende de dag nieuwe artikelen aanvullen. Niet met random internetnieuws, maar met stukken uit Blendle.

2. De app van een half miljoen

whitelabel2Hij wil niemand voor de borst stoten, maar zeg nou zelf: die krantenapps van een paar jaar geleden, die ‘sloegen toch nergens op’? Wil je je krant lezen op je smartphone, moet je gaan pielen met pdf’s. “Dus wij maakten een white label app: een soort generieke app die iedere krant kan gebruiken, we hoefden alleen het logo, de kleuren, en het lettertype aan te passen”, vertelt Head of Business Development Huibert Scholtens (31). Samen met een iOS- en een Androidteam werkte hij er zo’n anderhalf jaar aan.

Het was een supergoed idee, dat vindt hij nog steeds. “Het wérkte ook. Het werkte fantastisch mooi. Veel beter dan alles wat er toen aan apps beschikbaar was.” Er waren echter wat ‘details’ die Blendle op z’n zachtst gezegd had onderschat. “De meeste uitgevers hadden al een eigen app. Om de nieuwe te introduceren waren er twee opties: óf de uitgever vraagt alle gebruikers om een nieuwe app te downloaden – maar met zo’n actie raak je vaak gebruikers kwijt. Óf wij moesten de oude app van de uitgever overnemen en die updaten. Blendle zou dan toegang krijgen tot een hoop bedrijfsinformatie van de kranten.” Beide scenario’s vonden de uitgevers niet bepaald aantrekkelijk.

 

Een ander gevoelig puntje: via de app zouden de krantenabonnees automatisch Blendle-lezers worden. Ze merkten het zelf niet, maar in de app zouden ze de artikelen van hun krant voortaan via Blendle lezen. Scholtens: “Dat was precies waarom we die app maakten! Meer gebruikers voor Blendle, en een manier om uitgevers aan ons te binden. Het leek allemaal acceptabel toen we begonnen, maar toen de handtekeningen van uitgevers gezet moesten worden, bleken het show stoppers.”

 

Toch kwam de app er. Vrij Nederland had hem vier maanden lang, die van het Duitse PM-Maga-zin bestond een paar weken, de versie voor de Volkskrant was bijna af. Ondertussen kwamen de Blendle-ontwikkelaars nauwelijks nog aan Blende zelf toe, omdat er steeds nieuwe white labelklusjes opdoken. “Het project kostte te veel tijd, het had geen commercieel doel – we boden het onder de kostprijs aan – en de uitgevers zaten er niet eens op te wachten.” Blendle had er een half miljoen in geïnvesteerd, maar de enige juiste beslissing die restte, was het project de nek om te draaien, zegt Scholtens.

Eind 2016 ‘vierde’ hij samen met de ontwikkelaars de ‘begrafenis’. “Een etentje hier in Utrecht. Er werd die avond heel hard gedronken, ja”, vertelt Scholtens met een stralende glimlach. “Maar er is niks kapotgegooid ofzo, hoor.”

whitelabel

Kort daarna ging het team, acht man in totaal, een week lang in een huisje zitten om te kunnen werken aan de eigen Premium-app. Scholtens: “‘Focus’ luidt de les van dit verhaal. Er liggen nog wel twintig ideeën als het white labelproject – verleidelijk, maar het zijn bijzaken.”

3. Geef mij maar een Amsterdamse nieuwsbrief

Héél misschien kwam het doordat Jeroen Amelsbeek (28) zelf groot fan is van zijn woonplaats Amsterdam. Het experiment droeg de illustere naam Obsessions, het plan was een thematische nieuwsbrief te maken. Maar waarover? “Een onderwerp dat een grote groep aanspreekt, waarover je niet uitgesproken raakt, en waarvan zelfs de die hardfans nog niet alles al weten”, vat Head of Content Amelsbeek de criteria samen. “Amsterdam dus! Je woont er, je hebt er gewoond, of je weet waar het ligt.” Het was bovendien een veel gebezigde zoekterm op Blendle, en relatief veel gebruikers hadden een Blendle-alert van ‘Amsterdam’ ingesteld.

header

Amelsbeek had er zin in. Hij knutselde eigenhandig een logo waarin hij de drie kruisjes van het stadswapen verwerkte (“onwijs leuk dus” ), hij selecteerde een achtergrondverhaal over toeristen, een stuk over de Noord-Zuidlijn en uiteraard over Ajax, en reeg de boel aaneen met hier en daar een woordgrap. Tot slot verzon hij de servicerubriek ‘Verder binnen de Ring’ met zelf verzamelde tips over wat er te doen is in Amsterdam.

 

Eerst het goeie nieuws: de testgebruikers klikten massaal op Amelsbeeks tips – jammer alleen dat die naar websites buiten Blendle leidden. Het slechte nieuws: er was nauwelijks interesse voor de artikelen. Toch zette Amelsbeek de week erna vol goede moed samen met de redactie opnieuw een Amsterdamse brief in elkaar, waarin hij ook nog de nieuwe rubriek ‘Amsterdammer van de Week’ introduceerde. De click rate was zo mogelijk nog belabberder. “Volgens mij hadden welgeteld vijf mensen een artikel aangeklikt – en ik sluit niet uit dat ik het zelf was op verschillende computers”, vertelt Amelsbeek. “Maar de servicerubriek deed het weer fantastisch!”

 

Aldus ging de Amsterdamse brief roemloos ten onder. “Het grappige is: een paar maanden later ontstond de Blendle Boekenbrief. Daar werkt het wél. Die brief heeft nu dik achtduizend abonnees, en een heel hoge click rate. Aan dat onderwerp hadden we niet eerder gedacht, aangezien geen enkele gebruiker natuurlijk op ‘boeken’ zoekt. Boeken bleken een verborgen obsessie.”

Informatie over data-incident bij Typeform

We kregen bericht van Typeform dat ze te maken hebben gehad met een datalek. Blendle gebruikt Typeform af en toe, onder andere om onze gebruikers om hun mening te vragen. Typeform deelde ons mede dat ook de antwoorden op een paar van onze vragenlijsten zijn uitgelekt. Typeform heeft zelf op hun blog uitgebreide informatie gedeeld over dit incident.

In totaal gaat het om 15 vragenlijsten die door Blendle zijn verstuurd, waarbij er antwoorden van 1.272 gebruikers zijn gelekt. In 58 gevallen gaat het ook om e-mailadressen en telefoonnummers. We hebben dit datalek, via onze functionaris gegevensbescherming, gemeld bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Daarnaast hebben we alle nieuwe activiteiten via Typeform per direct stopgezet.

Verder hebben we alle gebruikers die betrokken zijn bij dit data-incident een e-mail van ons gehad, met daarin de verdere details. Heb je geen e-mail van ons ontvangen, dan zijn je gegevens geen onderdeel van het data-incident.

Misschien overbodig, maar goed om te vermelden dat er naast de ingevoerde antwoorden en in een paar gevallen e-mailadressen en telefoonnummers, geen gegevens zijn gelekt. Betaalgegevens en de leesgeschiedenis van onze gebruikers zijn veilig en beschermd. Wij kunnen overigens zelf niet eens bij je betaalgegevens, die staan achter slot en grendel bij onze betaalproviders.

Zoals altijd is het belangrijk om alert te zijn op e-mails waarvan je de afzender niet kent en andere verdachte activiteit. Voor meer tips: lees Laat Je Niet Hack Maken.

Mocht je vragen hebben naar aanleiding van dit bericht, kun je contact opnemen met privacy@blendle.com.

Vanaf 2018 worden waarschijnlijk artikelen van de Telegraaf in Blendle Premium ingeruild voor artikelen van de New Yorker, Vanity Fair, Time Magazine en enkele belangrijke internationale kranten

Misschien geen Telegraaf meer
We kregen een brief van de Telegraaf dat ze misschien niet meer in Blendle Premium willen. Zouden we jammer vinden. Bij Blendle houden we namelijk van de Telegraaf. We hebben zelfs een van onze vergaderkamers “De Telegraaf” genoemd. Daar hangen chocoladeletters aan de muur.

Veel van onze 1,5 miljoen gebruikers houden ook van de Telegraaf. Dit jaar lazen ze 470.410 betaalde artikelen uit de krant. Blendle-gebruikers maakten een bedrag aan de Telegraaf over waarmee de jaarsalarissen van 6 jonge journalisten betaald kunnen worden. Kost niks en het levert centen op van een doelgroep die normaal niet betaalt voor journalistiek.

De helft van de Blendle-gebruikers is onder de 35. Zij moeten straks in Blendle het perspectief van NRC en wellicht ook de Telegraaf missen. Uit onze data blijkt dat gebruikers die vroeger veel NRC lazen op Blendle nu veel meer de Volkskrant en andere titels zijn gaan lezen. We verwachten dat hetzelfde met de Telegraaf gaat gebeuren. En dat is voor niemand leuk (behalve voor het AD).

Zoals Taylor Swift eerst uit Spotify verdween en later weer terugkwam, hopen wij en alle Blendle-gebruikers dat De Telegraaf en hun Mediahuis-zusje NRC ook weer terugkomen. We hopen dat ze bij de NRC en de Telegraaf van gedachten veranderen. Om in Telegraaftermen te spreken: “We zouden jullie HORROR-VERTREK AFSCHUWELIJK en VERSCHRIKKELIJK vinden.”

Er komen veel nieuwe titels bij in Premium: New Yorker, Vanity Fair, Time Magazine en anderen
Het is misschien wat meer high-brow dan de Telegraaf, maar gebruikers van Blendle Premium krijgen binnenkort toegang tot artikelen van de New Yorker, Vanity Fair, Time Magazine en enkele belangrijke internationale kranten. We merken dat daar veel vraag naar is onder Blendle-gebruikers.

Over digitale lezersomzet
Wij geloven dat het heel makkelijk moet zijn voor mensen om de beste journalistiek te ontdekken en ervoor te betalen. Blendle-gebruikers lazen de afgelopen kwartalen meer dan ooit in de app. Dat leverde in het eerste, tweede én derde kwartaal van dit jaar recordomzetten op voor onze startup.

70% van de Blendle-inkomsten gaat naar de uitgevers. En daarmee vertegenwoordigen de jonge Blendle-gebruikers inmiddels een aanzienlijk deel van de prille, maar groeiende digitale lezersomzet in Nederland. Terwijl de papieren oplages blijven dalen is digitale lezersomzet de belangrijkste groeimarkt voor de uitgever van de toekomst.

We vroegen journalisten wat ze vinden van Blendle

A photo posted by Blendle (@blendlehq) on

//platform.instagram.com/en_US/embeds.js

Met het team hierboven werken we nu al 2 jaar keihard aan Blendle. Tijd om een aantal prominente journalisten te vragen wat ze van Blendle vinden.

Leon Verdonschot (43)

image

Twitter-bio: Journalist Schrijver Presentator Regisseur Dagvoorzitter Nieuwe Revu De Groene VN Vega Bruce Thaiboksen 020/043

Mijn ochtendkrant heet tegenwoordig Blendle. Niet dat ik de anderen heb opgezegd, maar wanneer rond 8 uur (overigens een tijdstip dat een krantenbezorger geheid klagende abonnees oplevert) de nieuwsbrief binnenkomt, begin ik te lezen, te klikken en daarmee (en dat is goed voor zowel Blendle als de kranten en bladen) te kopen. Ik lees verhalen uit kranten en tijdschriften die ik normaal gesproken niet of nauwelijks inkijk, en daarmee dus verhalen die ik anders zou hebben gemist.
Dat is Blendle als goed nieuws voor mij als lézer, als nieuwsconsument.

Blendle als goed nieuws voor mij als schríjver van verhalen, komt op precies datzelfde neer: ik merk dat die verhalen nu ook worden gelezen door mensen die de bladen waar ze in staan normaal gesproken niet kopen. Meer en andere lezers voor mijn verhalen, hoe kan dat geen goeds nieuws zijn?
Ik weet dat er freelancers zijn die vinden dat ze daar dan ook extra geld voor moeten krijgen, maar ik ben niet een van die freelancers. Voor het verhaal ís al betaald door mijn opdrachtgever, en ik heb ook nooit een deel van mijn factuur teruggestort wanneer een verhaal slécht leek te zijn gelezen.
De nieuwe mogelijkheid om zélf rechtstreeks verhalen te verkopen via Blendle vind ik dan wel weer erg goed bedacht. En als schrijver ook spánnend: je eigen publiek proberen te vinden, en daar ook letterlijk af afgerekend worden. Wat in sommige gevallen een afrekening zal opleveren die geen enkele opdrachtgever had willen betalen. En in andere de pijnlijke conclusie dat je soms vooral voor jezelf en een enkel welwillend familielid schrijft.

Wierd Duk (58) 

image

Twitter-bio: Historicus I Journalist I Correspondent Berlijn o.m. AD, TPO, Nieuwe Revu, De Tijd I Ruslandkenner I Auteur over Poetin I Boek: Merkel: koningin van Europa I

Waarom Blendle? Geen chef die jou vertelt welk verhaal hij/zij wil hebben. Geen gedoe met maximale lengtes: de lengte van je verhaal bepaal jij zelf. Geen vragen over het tijdstip van plaatsing: jij kiest zelf het moment om met je stuk in de openbaarheid te treden. 

De uitgever zijn van je eigen verhalen: het kan tegenwoordig dankzij Blendle. Voor zelfstandige, onafhankelijke journalisten is publiceren via Blendle een uitkomst. Ik kan schrijven wat ik wil, wanneer ik wil, over onderwerpen die ik interessant en relevant vind. Daar blijkt een publiek voor te zijn. Ik was positief verrast door mijn laatste kwartaalafrekening. Tip: combineer papier met online. Schrijf verhalen voor kranten en tijdschriften en maak over dezelfde onderwerpen aangepaste stukken voor Blendle. Het voelt als een been in het verleden en een been in de toekomst. En: wees zichtbaar op social media want dat is de plek waar je je Blendle-verhalen aan de man brengt.

Harald Doornbos (49)

image

Twitter-bio: Harald Doornbos lives in MidEast&Pakistan. Ukraine War. Ex-Balkans, (War)Journalism. Hunting Party. Took Gadafi’s cat passport. Got Syria passport for Dutch PM.

Ik ben een Twitter-mannetje. Als reizende correspondent vind ik dat dus een heerlijk medium: Snel, kort en direct. Ik gebruik het veelvuldig en met enthousiasme. Maar soms is twitter te beperkt. En dan is Blendle een uitkomst. Want vaak zijn verhalen toch wat langer dan 140 tekens.  En als freelancer publiceer ik in allerlei kranten, tijdschriften en op websites. Hartstikke leuk. Maar bijna niemand heeft een abonnement op al deze kranten of sites. Blendle zet zulke verhalen gelukkig keurig online. Toen ik bijvoorbeeld in noord-Syrie een Syrisch paspoort ritselde voor premier Rutte stond dat verhaal groot in de Nieuwe Revu. Prima natuurlijk. Maar de Revu is een papieren blad. Om het te kopen moet je naar de kiosk of naar de benzinepomp. Maar veel mensen lopen niet meer naar de kiosk of naar de pomp. Dus las iedereen m’n verhaal van Rutte’s Syrische paspoort via Blendle. Prima voor u, prima voor mij.  En zo wordt Blende steeds meer een smeltkroes van de beste verhalen, de beste journalistiek en de beste journalisten. Voor steeds meer lezers.

Charlotte van ’t Wout

image

Twitter-bio: Journalist. Met name voor NRC Handelsblad en nrc.next. Schrijft over tech, startups, carriere en alles waar ik zin in heb.

“Ik zie Blendle vooral als gratis reclame. Ik gebruik het schaamteloos als marketingtool: op mijn website en LinkedIn verwijs ik naar mijn Blendleprofiel en benoem ik dat ik vaak ‘trending’ ga. Op Facebook en Twitter deel ik mijn artikelen liever via Blendle dan dat ze alleen achter de betaalmuur van de publicatie staan. Sinds Blendle krijg ik ook veel meer reacties op mijn artikelen dan toen ze alleen op papier stonden.
Ik heb het nooit een probleem gevonden dat Blendle mij niet betaald: ik maak gewoon goede tariefafspraken met mijn opdrachtgevers. Ik zou ook niet weten waarom ik geld van Blendle moet krijgen. Het kost mij geen extra werk en ik heb er louter voordeel van: een extra marketingkanaal erbij. Sterker nog, dankzij Blendle sta ik sterker bij tariefonderhandelingen: ik kan nu ‘bewijzen’ dat mijn stukken goed gelezen worden. Het werkt altijd lekker mee als je paar keer per maand in de nieuwsbrief staat, want je chefs lezen die nieuwsbrief ook. Geldt ook voor nieuwe opdrachtgevers: die kijken gelijk wat geïnteresseerder als je vaak trending bent. En ik heb wel eens een nieuwe opdrachtgever erbij gekregen dankzij een trending stuk op Blendle.
Daarbij is het als journalist superchill om Blendle als archief te raadplegen. Zoekterm invullen, en je leest wat andere publicaties over je onderwerp geschreven hebben. Of voor je eigen archief: ik ben te lui om elk artikel dat ik zelf schrijf op mijn eigen site te zetten, inplaats daarvan verwijs ik dus naar mijn blendle-pagina. Ideaal. Het meest blij met Blendle is vooralsnog mijn moeder. Ze heeft een ‘alarm’ op mijn naam gemaakt, waardoor ze elk stuk wat ik schrijf leest en niet meer de hele krant hoeft af te speuren naar mijn naam.”

3x tips

1) Wees schaamteloos. Zeker als freelancer moet je gewoon je eigen stukken durven pushen. Je hebt die deelknoppen onder het artikel staan: deel ze op Twitter, LinkedIn en Facebook. Doe dat trouwens alleen als je het echt een goed stuk vindt en ga niet elk klein rottig rubriekje dat je maakt delen. Als je überhaupt gênant vindt om zelf te delen: schrijf zo goed dat-ie als staff pick wordt gekozen door Blendle, en retweet dan het Blendle-account.
2) Schrijf in je Blendle-bio wie je bent, waar je voor schrijft en wat voor soort artikelen je deelt. Dan snappen mensen waarom ze je zouden moeten volgen. Houd je ook aan dat profiel: alhoewel je misschien dolgraag over de seksavonturen van ene Brechtje in de Telegraaf leest, is het wat sneu voor je volgers als je alleen die artikelen continue deelt. Zij volgen je om je profiel: beter deel je dan ook artikelen die in dat profiel passen.
3) Wijs je chef de volgende dag erop dat je stuk in de Blendle nieuwsbrief staat. Voor als-ie dat gemist heeft. Werkt ook goed bij de onderhandelingen: houd gewoon een beetje bij hoe vaak je ongeveer trending bent in een half jaartje. Kun je dat benoemen als je je tarief omhoog wil.

Blendle gaat samenwerken met fotografen en agentschappen

Sinds de start heeft Blendle zich voornamelijk gericht op het verkopen van artikelen. Maar op veler verzoek gaat de dienst binnenkort naast artikelen uit kranten en tijdschriften nu ook complete fotoseries verkopen van topfotografen.

Fotografie
Het eerste fotoagentschap dat partner wordt van Blendle is Hollandse Hoogte. Zij vertegenwoordigen zowel Nederlandse topfotografen als prestigieuze internationale agentschappen. Algemeen directeur Bas van Beek: “We kijken er naar uit om een selectie uit onze schatkamer via Blendle te kunnen aanbieden. Er worden dagelijks talloze prachtige fotoreportages gemaakt die de kranten en tijdschriften niet halen. Dat is zonde, want goede fotoreportages kunnen als geen ander een journalistiek verhaal vertellen.”

“De samenwerking met Blendle is niet alleen leuk voor gebruikers, maar ook voor onze fotografen”, aldus van Beek. “Fotografie is aan de ene kant populairder dan ooit, maar aan de andere kant levert fotografie steeds minder op. Samen met Blendle werken we aan een aantal alternatieve verdienmodellen voor de fotojournalistiek. Het is in deze tijden belangrijk dat we blijven experimenteren.”

“Gebruikers vragen ons al heel lang of ze in de toekomst ook losse fotoreportages kunnen kopen bij Blendle. We vinden de samenwerking met Hollandse Hoogte dan ook ontzettend leuk”, aldus Klöpping.

“Het is onvoorstelbaar hoeveel prachtige fotojournalistiek er gemaakt wordt in Nederland”, aldus Klöpping. “We zullen elke dag de mooiste fotoreportages selecteren voor onze gebruikers.” Gebruikers zullen via Blendle betalen per fotoreportage. Het is nog niet bekend hoeveel een reeks zal kosten.

Hollandse Hoogte is de eerste fotopartner van Blendle. Het bedrijf is in gesprek met een aantal andere gerenommeerde fotobureaus en topfotografen.

De cijfers
Blendle heeft op dit moment een half miljoen gebruikers. “Het gaat goed met Blendle”, aldus mede-oprichter Alexander Klöpping. “We hebben de afgelopen maanden veel aandacht gestoken in de uitbreiding naar Duitsland, en de eerste resultaten zijn daar erg goed.”

“Maar we vinden het ook belangrijk dat het in Nederland goed blijft gaan”, aldus Klöpping. Volgens recent onderzoek van Multiscope zijn op dit moment een kwart van de Nederlanders bekend met Blendle. “De huidige gebruikers zijn enthousiast en verwachten Blendle evenveel of zelfs vaker te gaan gebruiken”, aldus het onderzoek. Klöpping: “We vinden het ook belangrijk dat we ons in ons thuisland blijven ontwikkelen, en daarom ben ik erg blij de nieuwe fotodienst te kunnen aankondigen”.